Archief

 Zondag 4 Maart

Flor d’Luna: FADO muziek op zondag 4 maart 2018

 

Al direct bij de start van het concert vertelt Marcel Verheugd, de gitarist en
componist, met voelbare weemoed, dat dit het een na laatste optreden is van
Flor d’Luna.

Daarom hebben zij ook de titel van het programma veranderd van ‘Een deur naar de rivier’ naar: Alles verandert!’, tevens de titel van het eerste nummer. Het hele programma krijgt hierdoor een andere inhoud: de volgorde is anders en enkele liederen zijn weggelaten en andere toegevoegd. In het begin voelt het lastig met een prachtig programmaboekje in je hand, maar toch ook mooi, omdat de musici in staat zijn door hun uitgebreide repertoire hun stemming middels hun eigen nummers weer te geven.

Marcel vertelt over de wortels van de FADO in Lissabon zonder microfoon, omdat dit afbreuk zal doen aan hun optreden dat ook zonder versterking wordt uitgevoerd. Gelukkig is hij goed te verstaan tot achterin de zaal, die helemaal vol is. Het eerste lied belooft een mooi programma met uitstekend op elkaar ingespeelde musici: zangeres Carla Koehorst; celliste Manuela Verbeek en gitarist Marcel Verheugd.

Na het bekende tweede nummer ‘Barco negro’ applaudisseert het publiek erg enthousiast en vraagt Marcel of we misschien kunnen proberen na de volgende liederen middels een stilte de muziek dieper te ervaren. En dit werkt! De stiltes geven inderdaad een grotere intensiteit aan de beleving van deze prachtige muziek.

Het derde lied is een zacht en intens wiegelied voor kinderen waarin de boodschap verwerkt zit: “leef zonder te willen”. Ik vind dit zo’n mooie boodschap, juist in deze tijd, waarin kinderen alles lijken te krijgen wat ze willen…

Het volgende lied is gebaseerd op een gedicht uit Zutphen: “eens waaien onze namen in de oude wind…” en lied nummer 6 wordt ingeleid door Manuela middels een door haar voorgedragen gedicht: ‘Dit’(Isto). Deze balkonscène zingt Carla samen met Marcel, wat het een mooie afwisseling maakt.
“O vento da mudança” is een heel meeslepend nummer en ik krijg zo’n zin om te gaan dansen! Er blijkt dat een van de toeschouwers haar plek in de zaal inderdaad verruild heeft met een dansplek op de gang! In ‘Se o rio de fluir deixasse’ (als de rivier stopt met stromen) declameert Marcel een eigen gedicht over de IJssel, wat er zou gebeuren als die niet meer stroomt… leven en liefde vloeien weg, maar nog veel meer! In dit lied wordt er ook Nederlandstalig gezongen.

Liederen acht en negen gaan enthousiast over zingen ‘Cantai!’en redenen om muziek te maken ‘Motivo’. Beide slepen je energiek mee!

Het is werkelijk een fantastisch concert geworden met drie hele goede musici die een prachtige FADO sfeer weten neer te zetten. Het publiek is laaiend enthousiast en na het geweldige applaus geeft Flor d’Luna nog een toegift!

Met de woorden: Liefde voor de muziek verandert nooit! eindigt Flor d’Luna dit concert.

Jammer, ja heel jammer dat dit geen voortgang meer krijgt.

Het laatste optreden van Flor d’Luna kunt u nog beluisteren in Zutphen op 20 april.
Zie hiervoor hun website: www.flordeluna.nl

Wat zijn wij, team KoffieConcertenEpse blij met de jonge kinderen die zijn komen luisteren, waarvan een jongetje van 6 jaar die zelf al cello speelt. Kinderen, die goed stil kunnen zijn,
zijn daarom bij KoffieConcertenEpse altijd welkom en hebben gratis toegang!

 Marijke Kersten

21 Januari 2018

Nagenieten van een virtuoos eerste concert in 2018

Vandaag, 21 januari, heeft Duo Mandolino opgetreden en ik heb niets te veel gezegd in de aankondiging dat het een bijzondere klankbeleving zou gaan worden!
Een concert met mandolines in de hoofdrol is uitzonderlijk… Helaas was de opkomst niet zo groot als de vorige keren, waarschijnlijk omdat de mandoline als concert instrument minder bekend is. Een gemiste kans… zal later blijken…

We hebben vandaag gehoord en gezien wat voor een afwisselende muziek je ook met mandolines kunt maken. Marina Eckhardt en Svetlana Tratch hebben echt alle sferen neergezet van zacht en lieflijk tot modern en opzwepend.

Willie den Hollander begeleidde het concerto van Vivaldi op het orgel, maar koos er later voor alle andere werken op de piano te ondersteunen. Haar spelen zorgde er voor dat de mandolines mooi ingebed en gedragen werden.

Marina leidde de muziek in en vertelde dat dit concert voor henzelf een mooie opstap is naar de CD die ze over twee weken gaan opnemen. Hun spelen was virtuoos, ongelofelijk knap met snelle vingerzettingen en lange tremolo’s. Er is veel, heel veel oefening voor nodig om tremolo’s te spelen, maar om er ook nog zo’n rijke afwisselende kleur aan kunnen te geven, onderschrijft hun hoge niveau van spelen.

Raffaele Calace, de ontwerper van de mandoline, heeft een stuk geschreven speciaal voor een Japanse prinses: Romanza. Dit werk speelde Marina zo lieflijk, met de piano op de achtergrond, dat het iedereen wel heeft moeten raken. Maar ook Passione Amorosa van Botessini deed zijn naam eer aan; de beide mandolinespeelsters raakten zelf ook gepassioneerd tijdens het spelen, ze hadden er zichtbaar plezier in.
Het Tango en Rumba van de Russische gitariste Elena Poplyanova werden door Marina prachtig vertolkt; het publiek werd er ook losser door, omdat het zo lekker in het gehoor ligt en je bijna wilt gaan meedansen. Verrassend was de aanzet van de Rumba op de piano op de allerlaagste tonen.

De drie musici zijn heel goed op elkaar ingespeeld, ze verstaan elkaar middels een minuscuul gebaar en de sfeer was gezellig en vooral ontspannen. Ik kreeg bijna het gevoel in een huiskamerconcert te zijn; prettig onbevangen en de tijd nemend om het volgende werk goed voor te bereiden.
Het werk van Grivel was duidelijk een modern stuk en Svetlana leek met haar mandola (een tenormandoline) geluiden van de wind te maken. Ik moest echt even aan de heftige storm van afgelopen week denken. Het is een modern stuk, maar een knap staaltje van de beide mandolinisten, verrassend mooi en een fijne afwisseling.
De laatste vijf stukjes van ook weer een Rus Dmitri Shostakovich waren heerlijk licht en bij de Elegy prikten mijn ogen. Bij de Waltz en de Polka zag ik luisteraars glimlachen en vrolijk mee bewegen.

Het kan niet anders dan dat iedereen van dit verrassende concert heeft genoten. Ik hoorde alleen maar enthousiasme en zeer tevreden bezoekers, wat ook bleek uit een staand applaus.

Marijke Kersten

Voor meer informatie kunt u kijken op de site:
WEBSITE DUO MANDOLINO

 

19 november 2017

Een tangofeestje met  Toca Tango

De in rood met zwart geklede orkestleden vullen met 3 vrouwen en 5 mannen het hele podium. Zij hebben er zin in… en het publiek ook! Het kerkje is ook dit keer helemaal vol!
Toca Tango (= speel de Tango) bestaat al bijna 25 jaar in steeds wisselende samenstelling, maar de laatste zes jaar is deze groep naar hun eigen tevredenheid stabiel.

Ze beginnen met ´Toda ma vida’ een welbekende tango die lekker in het gehoor ligt en meteen is duidelijk dat de zangeres Sophie Bekkering vol passie bij elk lied de juiste toon zal aanslaan.
Wat vind ik het jammer dat ik geen Spaans versta. Gelukkig is het orkest goed in staat om de verschillende sferen mooi neer te zetten. Vooral de bassist heeft een duidelijke ondersteunende functie en leeft zich bijna dansend uit op zijn zeer donkerhouten instrument. Alle instrumentalisten spelen erg mooi en goed; de pianist opvallend onopvallend maar onmisbaar. Arend Veldkamp wisselt zijn bandoneon, die zoals hij vertelt zijn oorsprong vindt in het voormalige Oost Duitsland, steeds af met zijn accordeon, heeft de lead en speelt de moeilijkste partijen.

Toca Tango brengt enkele kleine wijzigingen aan in het programma. Soms wordt er iets over het volgende lied verteld maar ook hoe de tango in Zuid Amerika is ontstaan uit verschillende culturen, migranten uit Europa en zelfs mensen die door de slavenhandel in Zuid Amerika terecht waren gekomen hebben hun steentje bijgedragen aan deze bijzondere muziekvorm, die pas ontstaan is na 1880.

De instrumentale ‘Romance del diablo’ (de romance van de duivel) begint ook heel vals, en ik bedoel hier niet valse muziek, maar de duivelse valsheid is zo mooi te herkennen. In het navolgende ‘La muerte del angel’ (de dood van de engel) zijn de wanhoop en smeekbeden aan de duivel om haar te sparen onmiskenbaar waarneembaar.
Ik word enorm verrast door ‘Buenos aires hora zero’ waarin een bijzondere midden nachtelijke sfeer wordt neergezet: ik ervaar de donkere verlatenheid en hoor krassende uilen en luguber ongedierte: je zou er bang van worden… De instrumenten worden hiertoe bijzonder gebruikt, zoals de viool die op de snaren achter de kam lelijk kan krassen.
Alle drie zijn heel bijzondere composities van Astor Piazzolla.

Na een mooi applaus stelt een van de accordeonisten voor om de stoelen aan de kant te zetten om tijdens de toegift te gaan dansen. De stoelen worden niet verplaatst, dat geeft te veel onrust, maar gedanst wordt er wel! Dit geeft zo’n bijzonder sfeertje, je ziet de dansers en het hele publiek echt vrolijk worden. Een mevrouw vertelt mij dat ze dit weekend 25 jaar getrouwd zijn met destijds vooral tangomuziek op hun bruiloft. Het echtpaar danst op dit Toca Tango tangofeestje hun volgende 25 jaar in!

Marijke Kersten

WEBSITE TOCA TANGO

22 oktober 2017   Rondom Telemann
ten gehore gebracht door La Soranza

Blijkbaar is barokmuziek erg geliefd, of is La Soranza bekend: de opkomst was groot ondanks het slechte weer; er moesten zelfs stoelen bijzet worden… Vandaag was het een koffieconcert zoals je altijd hoopt dat het wordt!

img_6404

Een volle zaal maakt de musici natuurlijk enthousiast. En enthousiast waren de vier instrumentalisten! Want zoals Marjanne Simoons zo mooi bij de afsluiting verwoordde: “Ook de sopraan werkt als een instrument mee met de andere drie, en deze ademen op hun beurt mee met de sopraan!” Prachtig verwoord, want de harmonie en de goede samenwerking spraken boekdelen.

img_6408

De sopraan Herma Holtrigter vertelde over Purcell en Händel, tijdgenoten, maar elkaar nooit ontmoet, omdat Händel pas 10 jaar was toen de jonge Purcell op 35 jarige leeftijd overleed. Zij heeft de twee Engelstalige liederen van Purcell, gevolgd met Duitstalige werken van Händel, prachtig vertolkt.
Ineke Kuiling speelde het hele optreden mee op haar klavecimbel en zo onderbouwde zij prachtig de sfeer van de barokmuziek met dit instrument.
Elsa Bunk speelde virtuoos vol overgave haar blokfluiten, ook vertelde zij enthousiast over de musici zoals Telemann (“álle lof voor Telemann”) en Händel, die zelf blokfluit hadden gespeeld en dat het als fluitist zo mooi is dat te kunnen ervaren.

img_6405

Frans Kouwenhoven vertelde welhaast verliefd over zijn cello ‘de oude dame van 320 jaar’, die hij stap voor stap herstelt in haar oude glorie. Hij speelde begeleid door het klavecimbel Sonata in D-groot van Telemann. Het cello geluid vond ik opvalland mooi en warm, mede waarschijnlijk omdat het zo’n oud instrument is.

Telemann werd in het daglicht gezet omdat hij 250 jaar geleden is overleden. Met het laatste lied “Seele, lerne dich er kennen” ook van Telemann zette Herma het publiek aan het denken, door een kleine samenvatting te geven van de tekst die zij ging zingen: “De mens is te zwak, veel te zwak om perfectie te bereiken. Pas na ons overlijden zullen wij ontdekken wat perfectie is… “

En tóch vond ik dit koffieconcert de perfectie nagenoeg benaderen!

La Soranza heeft zelf voor de liedteksten op papier gezorgd , waar ik en waarschijnlijk velen met mij, dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Marijke Kersten

 WEBSITE LA SORANZA

 

24 september 2017

Warme celloklanken met vurig pianospel

Het nieuwe seizoen 2017/18 werd geopend met de zeer bevlogen pianiste Sofia Vasheruk en de bewogen celliste Hanneke Rouw.

img_6151

Er stonden onder meer twee cellosonates stonden op het programma. De dames hadden de moeilijke stukken goed ingestudeerd. Hanneke Rouw bespeelde haar cello zelfs geheel zonder bladmuziek. Af en toe hoorde ik boventonen, maar die onderbouwen vooral hoe moeilijk een cello te bespelen is. Sofia Vasheruk speelde gepassioneerd en op hoog niveau.

Sofia zou twee stukken van Debussy solo ten gehore brengen, maar kondigde het publiek aan nu liever twee andere stukken te willen voordragen.
Voor de levendige bekende nocturne nr.20 van Chopin is een bijzondere vingervlugheid nodig om de trillers en loopjes goed uit te laten komen, maar die waren voor Sofia  geen enkel probleem. Het publiek  waardeerde heel erg de wals no.2 uit Morceaux de salon opus 10 van Rachmaninov, maar ook zijzelf werd duidelijk blij tijdens het spelen hiervan.

De cellosonate van Lalo wordt volgens Hanneke Rouw minder ten gehore gebracht dan zijn celloconcert. Volgens haar ten onrechte en juist daarom wil zij deze sonate meer bekendheid geven. Het was een bijzonder muziekstuk, met veel afwisseling in timbre en kleur wat we zowel op de piano als cello konden waarnemen.

Het concert werd afgesloten met een solo optreden van Hanneke, waarin zij twee delen uit de cellosuite no.1 van Bach met haar intentie ten gehore bracht.

Het concert duurde door de twee volledige sonates en een pauze van 10 minuten wat langer dan doorgaans, maar ik vermoed dat menigeen hier juist blij mee was!

De dames ontvingen een hartelijk staand applaus en elk een mooi boeket bloemen…

Marijke Kersten
WEBSITE HANNEKE ROUW
WEBSITE SOFIA VASHERUK

9 april 2017
Ivette van Laar en Ellen Lutz

concert-ivette-en-ellen-samen

Frauenliebe und Leben is de titel die Ivette van Laar (zang) en Ellen Lutz (piano) hun programma gegeven hebben; genoemd naar de cyclus van 8 liefdesliederen die Schumann in zijn euforie in 1840 in enkele dagen schreef en nu ten gehore gebracht door deze twee dames.

Helaas was de opkomst minder, waarschijnlijk door de onverwachte prachtige lentedag. Ook ik heb getwijfeld of ik wel naar de uitvoering wilde gaan, maar het was alleszins de moeite waard anderhalf uur zon in te wisselen voor dit verrassende optreden.

De liederen werden prachtig gezongen en gespeeld. Een waarlijk duo dat uitstraalde met warm enthousiasme te zingen en te spelen. Ivette vulde het halflege kerkje direct met haar prachtige volleerde sopraan.
Ellen begeleidde haar collega virtuoos en vol overgave. De goede samenwerking was duidelijk te zien.

Verrassend waren de liederen van de Nederlandse componiste Bertha Frensel Wegener-Koopman. Moderne muziek uit het begin van de vorige eeuw met soms tegenstrijdige klanken en toch heel harmonieus!

Het publiek (klein maar fijn) was dan ook laaiend enthousiast en waardeerde het duo met tweemaal een staande ovatie! Een toegift werd met liefde gegeven evenals enige uitleg dat de liederen werkelijk met ervaren hart en ziel werden gezongen en gespeeld.

Verrijkt ’s middags nog 6 uren van de zon kunnen genieten…

Marijke Kersten

concert-ivette-van-laar-2 concert-ellen_lutzconcert-ellen_lutz-2concert-ivette-van-laar-1
WEBSITE IVETTE VAN LAAR

 26 februari 2017

Regina Ederveen

In een behoorlijk volle kerk bespeelde Regina Ederveen deze zondag twee verschillende harpen. Haar Keltische harp en de grote harp met pedalen.
In het programma kwam de veelzijdigheid van beide instrumenten heel goed tot zijn recht.

2017-02-26-regina-ederveen-keltische-harp

Met acht vingers (de pinken worden niet gebruikt) liet zij het enorme bereik van de harp horen,  nl zeven octaven. Vergelijkbaar dus met een vleugel. Haar vingers bewogen zich niet alleen horizontaal maar ook verticaal over de snaren waardoor de kleur van de klank veranderde.

2017-02-26-regina-ederveen-grote-harp

Regina speelde enkele prachtige eigen arrangementen van bekende en minder bekende stukken. Maar ook het stuk “Baroque Flamenco” van Henson-Conant was ronduit indrukwekkend. De harp fungeerde hier niet alleen als tokkelinstrument, maar ook als slaginstrument. Door het ritmische tikken op het hout van de harp kwam de Flamengo goed tot leven.

Prachtig concert!

 

 WEBSITE REGINA EDERVEEN

29 januari 2017
Hobbema Trio

Een staande ovatie viel het Hobbematrio aan het eind van het programma ten deel.
Jussi Paananen, Jeanny Beerkens en Yumi Toyama hebben met hun gepassioneerde spel een gevoelige snaar geraakt bij het  publiek.

Hobbematrio

In Haydn’s piano trio No. 39 in G, geschreven in 1795 kwam de perfecte techniek van pianiste Yumi Toyoma zeer overtuigend tot uitdrukking. Het is misschien Haydn’s bekendste piano trio met de bijnaam “Gypsy”, vanwege het laatste deel, een rondo in Hongaarse stijl.

De naam “Dumky” van Dvoraks pianotrio nr.4, geschreven in 1891, heeft een schitterende cellopartij, die met veel zeggingskracht ten gehore werd gebracht door Jeanny Beerkens.
De naam Dumky is afgeleid van een Oekrainse volksdans waarin levendige, vaak door stampende voeten begeleide melodieën worden afgewisseld met rustiger passages.

Jeanny 3

In navolging van De vierjaargetijden van Antonio Vivaldi schreef Piazzolla De vier seizoenen in Buenos Aires ( Las quatros estaciones porteñas 1965 – 1970).
Het publiek werd, heel toepasselijk getrakteerd op de uitvoering van de winter in de bewerking van een pianotrio, waarbij violist Jussi Paananen een hier en daar zeer virtuoze partij kunstig vertolkte.

Hobbematrio 2

Als toegift werd nog het langzame deel van Schubert’s opus 100 gespeeld. Je kon een speld horen vallen.
Wat kan ik anders zeggen dan: het was een schitterend concert!
WEBSITE HOBBEMA TRIO

18 december 2016

Canticum

Vandaag heeft de kerk in Epse een kleine metamorfose ondergaan: naast een enorme kerstboom past tenslotte geen 40 koppig koor. Daarom zat het publiek vandaag met de neus de andere kant op, dan het gewend was.
Dat koor, het Gorsselse Canticum, heeft het jaar van de koffieconcerten in het kerkje van Epse muzikaal en sfeervol afgesloten.
Inderdaad, “we” hebben het jaar afgesloten. Het publiek heeft drie onderdelen van het programma uit volle borst mee mogen zingen, en dat lukte bijzonder goed. Waarschijnlijk mede dankzij de goede steun van het koor, en…niet te vergeten de professionele leiding van dirigente Paulien Roos.

IMG_4712

Zij had een prachtig kerstprogramma samengesteld, waarbij het koor twee keer op adem mocht komen. Eén keer voor een intermezzo van bariton Jaap Roos die een paar liederen van Peter Cornelius ten gehore bracht en nog een keer voor een intermezzo van Antoinette Oskam. Zij liet een sonate van Händel horen op de altblokfluit. Beide solisten werden begeleid door Paulien Roos. De waardering was duidelijk te horen aan het applaus na afloop.

2016-12-18, Canticum, Jaap Roos2016-12-18, Canticum, Antoinette Oskamp

 

 

 

IMG_4702

Het aanwezige publiek is in kerstsferen ondergedompeld door dit concert.
Bij mij galmden  in elk geval de rest van de dag de kerstliederen door mijn hoofd!

WEBSITE CANTICUM